Finally Peace

Finally Peace

Finally Peace

Het is 2009, een zondagochtend in oktober, heel vroeg.

Het is nog kil buiten, de herfst is net begonnen. Als ik de parkeerplaats bij de flat in Vlaardingen op rijd waar mijn oma al zo lang ik me kan herinneren woont, zie ik haar al staan beneden. Ze heeft haar rode gewatteerde jas aan met haar donkerblauwe Hudig Langeveld sjaal. Ze ziet er verzorgd uit zoals altijd. In haar ene hand een zorgvuldig verpakte plant. In haar andere hand haar tas vol versnaperingen, een rolletje pepermunt en uiteraard een pakje zakdoeken.

We hebben een flinke rit voor de boeg. Onderweg hebben we gespreksstof genoeg. Toch is de sfeer ook een beetje gespannen. Ze is nerveus kan ik merken in de korte stiltes die er zijn tussen onze gesprekken door. Ze friemelt aan haar zakdoekje en tuurt vanaf de bijrijdersstoel naar buiten zonder iets te zien. Ik voel die zenuwen zelf ook.

Na een rit van bijna drie uur zijn we op de plaats van bestemming: een kerkhof midden in het centrum van een kleine Duitse plaats, net boven Keulen. De mensen die we via de informatie over de familiestamboom hebben kunnen vinden en per e-mail hebben benaderd staan al bij het roestige hek op ons te wachten om ons de plek te wijzen. Ze babbelen in het Duits tegen ons en willen van alles weten. Zij heeft daar duidelijk geen zin en weet hen behendig af te schudden.

Eindelijk zijn we daar dan met zijn tweeën. Het is een hele mooie plek onder een grote boom vlakbij de kerk. Ze buigt en zet voorzichtig haar plantje neer op de koude stenen. Op het houten kleine kruis, dat tussen een stuk of 9 identieke houten kruizen staat, staat sterk vervaagd, maar nog wel te lezen; Frans Poiesz.

Haar lievelingsbroer.

Ze begint te praten. Een abrupt gestopte conversatie die vloeiend verder gaat alsof er nooit een einde was.

Ze vertelt hem over haar leven, dat ze haar oudste zoon naar hem heeft genoemd en hoe vaak ze aan hem heeft gedacht.

We zitten samen ruim een uur in stilte op een bankje voor het kruis op het verstilde kerkhof. Het waait een klein beetje. Er gaat een zucht van verlichting door haar heen.

Inmiddels is het 2021. Mijn oma is er helaas niet meer. Dit moment met haar op het kerkhof in Duitsland zal ik nooit meer vergeten.

Mijn oma was in 2017 de laatste van haar generatie die dood ging. De laatste uit het gezin dat verschrikkingen moest doorstaan gedurende de Tweede Wereldoorlog. Een gezin dat twee kinderen aan de oorlog verloor. Een gezin dat gedurende het bombardement van Rotterdam hun zorgvuldig opgebouwde bakkerij in vlammen en puin zien opgaan en niet alleen dat. Ook hun huis boven de bakkerij en al hun spullen zijn in één klap vernietigd. Ze hebben alleen nog de kleding die ze aan hebben.

Als klein meisje luisterde ik ademloos naar de verhalen die mijn oma hierover vertelde. Hoe ze vanaf de straat de grote ovens kon zien omdat de hele voorgevel van het pand was weggeslagen door de bommen die Rotterdam in het hart troffen. Hoe ze de warmte van de oplaaiende vlammen op haar kleine wangen voelde. Hoe haar vader haar bij haar hand pakte en, toen ze wilde kijken naar wat er over was van het huis waarin ze was grootgebracht, met een dikke stem zei ‘niet achteromkijken’.

Ik was er niet bij.

Toch voelt dat anders. Het heeft altijd anders gevoeld.

Ik heb het gevoel dat ik de mensen uit het gezin waarin mijn oma is opgegroeid persoonlijk ken. Ik kan ze voor me zien. Ze zijn mijn hele leven al bij me. Ze komen regelmatig voor in de gesprekken aan mijn eigen eettafel.

Ons bezoek aan haar broer Frans die in de oorlog overleed tijdens een bombardement van de geallieerden gedurende zijn tewerkstelling in Duitsland paste logisch bij die verbondenheid. Er was niet eerder iemand van de familie in de gelegenheid om hem de laatste eer komen bewijzen. Tot wij op 11 oktober 2009 bij zijn graf stonden.

De dood van mijn oma werpt onverwacht een heel ander licht op deze gebeurtenissen en de verhalen die ze me haar hele leven heeft verteld. Daar waar ik altijd met het verlies, de leegte en het trauma verbonden was, heb ik de afgelopen jaren ook de binding gevoeld met de geestkracht, de hoop en de sterke verbinding van dit gezin waarin mijn oma de jongste was, met elkaar. Ze hebben het, ondanks alles, overleefd.

Ze pakten de draad weer op, net als andere families. Ze kwamen op zaterdagavond bij elkaar in hun tijdelijke woning in Rotterdam-Zuid en serveren koekjes bij de thee. Ze maakten het weer gezellig ondanks de leegte. Ze hebben de moed niet opgegeven, net als de hoop op een beter leven. Met die geestkracht en die hoop ben ik en velen met mij ook verbonden en dat is iets waar ik al die jaren na de oorlog troost uit put.

Ik staar naar de gouden zegelring die mijn oma toen ze nog heel jong was van haar broer Frans in haar handen gedrukt kreeg in de keuken van hun huis, vlak voor hij weggevoerd werd naar het Feyenoord stadion van waaruit de deportatie van een groot aantal Rotterdamse mannen naar Duitsland zou plaatsvinden. ‘Bewaar ‘m voor me tot ik terug kom’.

Dat heeft ze altijd met veel zorg gedaan. Sinds 2017 mag ik dat doen.

F.P. staat er op de ring. Finally Peace.

Ode aan de liefde

Ode aan de liefde

Ode aan de liefde

Dit weekend wordt Valentijnsdag gevierd. Het feest waarin de romantische liefde centraal staat. Ik leerde de afgelopen jaren een hele andere vorm van Liefde kennen. Liefde die niet gericht is op iets of iemand buiten je maar een stroom van onophoudelijke Liefde die van binnenuit komt. Hoe meer je ervan deelt, hoe meer er door je heen stroomt. Liefde die vreugde en ontroering brengt. Liefde die voor ons allemaal beschikbaar is. Liefde die in ons allemaal zit. Liefde die door niets kan worden bedreigd. Liefde die we allemaal zijn.

Liefde waarvan we zijn vergeten dat het bestaat.

Hoewel het voor mij een compleet nieuwe ontdekking was, is deze Liefde heel, heel oud. Er wordt over gesproken in vele vormen in duizenden verhalen.

Speciaal voor kinderen die dit vaak nog niet zijn vergeten, maakte ik een prentenboek en noemde ik deze Liefde Geesje.

Geesje is het alles
Het einde, het begin
Boven èn beneden
En ook er tussenin

Kijk je door de ogen van Geesje, dan zie je haar ineens terug in jou en in alles om je heen.

Juist in deze tijden waarin, als je naar buiten kijkt, alles waarvan je houdt lijkt in te storten kan Geesje uitkomst bieden.

Geesje

Het is niet alleen de Liefde in het verhaal die ik graag met je wil delen, het is ook de Liefde waarmee het is gemaakt. Gerry van Geer die de gouden gedichtjes schreef, Ingebritt ter Veld die de teksten aaneen reeg door prachtige illustraties en ik zelf hebben zoveel plezier beleefd aan het maken van dit prentenboek. Wij waren alle drie ontroerd en heel blij toen we Geesje uiteindelijk echt in onze handen konden houden. We hopen dat dezelfde energie ook jouw wereld kleurt als jij jouw boekje ontvangt!

Hier kun je het verhaal van Geesje gratis online downloaden (de versie zonder de gouden gedichtjes) en hier kun je jouw complete exemplaar in de gedrukte vorm bestellen.

Ik wens je een liefdevol weekend toe!

De binnenkant van de buitenkant

De binnenkant van de buitenkant

De binnenkant van de buitenkant

Het is kwart over acht in de ochtend en nog donker buiten. De maan is nog niet verdwenen.

We fietsen in colonne naar school toe. Uit alle hoeken en gaten zie ik kinderen op fietsjes aan komen rijden of achterop zitten bij papa of mama. De één heeft een mijter op, de ander een muts met veren of een cape met ‘Hulppietje’ achterop. Ik zie een Chinese Sint met staf, een Pietje met blonde vlechten en zelfs een wandelende schoorsteen. De verwachting van wat komen gaat vandaag op school is volop voelbaar. Mensen zingen Sinterklaasliedjes. Ik krijg er een brok van in mijn keel.

Piet

Ik ben zo trots op ons allemaal. Op ons mensen. Op de liefde die we in deze wereld kunnen brengen en de kracht die we hebben om verhalen te vertellen die meer dan wat ook samenbinden.

Hoewel het de afgelopen jaren veel ging over de vorm en de buitenkant van het Sinterklaasfeest voel ik vanochtend in alle intensiteit waar de binnenkant van dit feest echt over gaat. Over eenheid en de kracht van geloven in het goede.

Op een dag als vandaag realiseer ik me extra, als ik door de ogen van mijn kinderen kijk, dat als je de manier waarop je naar de wereld kijkt verandert, de wereld mee verandert. Kies liefde en liefde is wat je zal zien.

 

Ik wens jullie allemaal een heerlijk Sinterklaasfeest dit jaar. Dat de binnenkant van dit feest de binnenkant van je hart mag raken!

tekening sint
Evolutie van het Paardenkracht spel

Evolutie van het Paardenkracht spel

Het Paardenkracht spel leeft

Zoveel is mij inmiddels wel duidelijk geworden door de toepassing van het spel in de praktijk. Bijna elke workshop doen zich nieuwe inzichten voor. Dat proces blijft mij ontroeren. Omdat de paardjes zo overduidelijk niet van mij zijn, maar van ons allemaal. Ze geven hun waarde en geheimen prijs aan eenieder die bereid is om met een open hart met ze te werken.

Door de online vorm kunnen we gemakkelijk aanpassingen doorvoeren in het spel en blijf je, als je net als jij het spel gedownload hebt, op de hoogte van de nieuwste ontwikkelingen. Er zijn onlangs twee paardjes uitgebreid: het Mentor paard en het Mensen begrijpen paard.

Het Mentor paard

Het Mentor paard weerspiegelt de behoefte aan een inspirerend voorbeeld in je leven. Iemand aan wie je je kunt optrekken, naar wie je kunt opkijken en van wie je kunt leren hoe je zaken effectief aanvliegt. Mensen met dit paard in hun span hebben niet alleen een mentor nodig, ze hebben zelf ook de potentie om een mentor voor anderen te zijn. Omdat hun blik vooral op hun ‘voorbeeld’ gericht is, realiseren ze zich dikwijls niet dat zij op hun beurt dit voorbeeld ook voor anderen zijn. In een teamtraining waar ieder teamlid zijn paardenspan voor zich had liggen attendeerde iemand me erop dat die wederkerigheid niet zo duidelijk werd uit het plaatje. Dat hebben we aangepast door de illustratie uit te breiden:

Needs mentor

Het Mensen begrijpen paard

Dezelfde persoon deed in dezelfde training een interessante ontdekking bij de kennismaking met de paarden van zijn collega’s. Hij vroeg me of het Mensen begrijpen paard diezelfde wederkerigheid in zich heeft als het Mentor paard. Of mensen die graag anderen willen begrijpen en doorgronden op hun beurt eigenlijk niet ook de behoefte hebben om zelf op dat niveau gezien, gehoord en begrepen te worden?

Ik kreeg een brok in mijn keel van deze vraag en ik wist dat het waar is. Het Mensen begrijpen paard heeft heel lang voorop gelopen in mijn span. Nog nooit eerder had ik zo naar dit paard, dat zo op de ander gericht is, gekeken. Ik besefte dat voor mij persoonlijk, de zoektocht naar hoe mensen in elkaar zitten ook een zoektocht is naar wie ik zelf ben. Dat er in elk contact altijd de stille hoop is dat de ander mij ook echt wil begrijpen. En de bekende teleurstelling als dat niet het geval blijkt te zijn.

Nu weet en snap ik dat die teleurstelling niet terecht is. Dat het niet de verantwoordelijkheid is van een ander om jou te begrijpen. Dat het onze eigen verantwoordelijkheid is om te ontdekken wie we zijn en onze plek in het grotere geheel in te nemen. De aanpassing van ook deze illustratie in het spel voelt voor mij als empowerment van dit inzicht en ook als een bevrijding van iets ouds. Ik voel me zeer dankbaar dat de paardjes iedereen die zichzelf echt wil leren kennen altijd en zonder twijfel of oordeel de weg wijzen.

Needs begrijpen

Het Paardenkracht spel met deze nieuwe uitgebreide plaatjes kun je hier aanvragen.

Veel plezier ermee!

A school of unlearning

A school of unlearning

De scholen zijn weer begonnen en dat betekent ook: ouderavond tijd. Ik ontvang van de docenten van mijn vier kinderen uitgebreide informatie over wat er het komende jaar op het programma staat, welke leerlijnen er gevolgd worden en wat de beoordelingscriteria zijn. Onze derde zit in groep 3 dit jaar. Ik heb al deze informatie dus al twee keer eerder ontvangen. Niets nieuws onder de zon zou je denken. Alleen dit jaar was ik er nogal ontdaan van. It suddenly hit me; het strakke programma, de 15 minuten waarin gegeten dient te worden, de beperkte speeltijd, het appèl op thuis aan de slag met lezen en schrijven (‘er moeten kilometers gemaakt worden’) en tot slot bij het puntje ‘Wat kunt u thuis doen?’ als allerlaatste bullet ‘Ontspanning’.

Begrijp me niet verkeerd; ik ben ontzettend dankbaar voor het onderwijs dat mijn kinderen krijgen, dat ze überhaupt in de gelegenheid zijn om goed te leren lezen en schrijven. Ik ben ook zeer dankbaar voor de toegewijde mensen voor de klas die zoveel liefde en aandacht voor mijn kinderen hebben. Ik begrijp ook waar de druk vandaan komt in ons onderwijssysteem. Alleen dit jaar dacht ik voor het eerst: gaan we met zijn allen niet finaal langs de essentie heen? Leiden we onze kinderen niet op voor een systeem dat straks niet meer bestaat?

Mijn dochter is net 6 jaar en zit vol leven, gevoel voor magie en de natuur. Ze heeft weet van een wereld waar ik de afgelopen 35 jaar volledig van ben afgeraakt en een wijsheid waar ik jaren over heb gedaan om het me weer te herinneren.

We hoorden onlangs op het nieuws dat orka’s in Spanje boten aanvallen en dat wetenschappers niet weten waarom ze dat doen. Orka’s zijn de lievelingsdieren van mijn dochter. We spraken erover aan het ontbijt. ‘Orka’s weten nog wie ze zijn, veel mensen zijn dat vergeten. Misschien schudden ze ons wakker?’. ‘Mama, ik weet nog wie ik echt ben.’ Ze kijkt me met grote, ernstige ogen aan. ’De orka’s hoeven mij niet wakker te maken’. ‘Nee schat, dat weet ik. Je bent één van de meest wakkere mensen die ik ken’.

Nu ze in groep 3 zit leert ze een andere wereld kennen. Onze wereld. Die van de volwassenen. Waarin het vooral belangrijk is wat je weet, wat je doet, wat je kan en hoe goed je dat doet. Waarin we niet allemaal verbonden zijn zoals de orka’s. Waarin er ‘maantjes’, ‘zonnen’ en ‘sterren’ zijn en dat dat te maken heeft met hoe goed of hoe snel je iets kan.

Zou mijn dochter – anders dan ikzelf-  in staat zijn om wakker te blijven in deze wereld? Zich blijven herinneren wie zij werkelijk is? Dat haar leven gaat om liefde en om het maximaal laten schijnen van het licht in haar? Dat er in de wereld van liefde geen groot of klein of beter of slechter bestaat? Dat elke daad van liefde uitmaakt? Dat daar geen diploma voor nodig is? Dat we het allemaal al zijn?

Ik hoop dat. Ik hoop dat met heel mijn hart.

Ik herinner me het pas sinds heel kort weer. Ik heb elke steen omgekeerd om het weer terug te vinden. Of eigenlijk; het me te herinneren. Het is zo simpel en eenvoudig eigenlijk en diep van binnen weten we dit allemaal. Het is niet iets dat we hoeven te leren. Het is eerder ‘unlearning’.

Hoewel er bijna geen woorden of beelden voor zijn, en het ook niet iets is dat iemand anders je hoeft te onderwijzen, heb ik op basis van mijn eigen (terug)reis ter inspiratie een online programma gemaakt. Ik denk dat het een universele reis is die we allemaal maken. Ik had behoefte om er woorden en beelden aan te geven en met je mee te reizen op die manier. Met de Paarden uit het Paardenkrachtspel als liefdevolle reisgezel.

Herken je deze reis en kun je gezelschap gebruiken op jouw pad? Dan is dit drieweekse online programma  misschien wel precies wat je zoekt. Je kunt starten wanneer je wil en als je mee gaat doen, spreken we elkaar in module 3 om de opbrengsten van jouw reis te integreren en jouw superbewustzijn een duurzame plek te geven in je dagelijkse leven. 

De paarden en de poort naar de hemel

De paarden en de poort naar de hemel

Het begon allemaal in 2018 met een proefillustratie voor mijn boek Ontketen jezelf. Ik sprak af met Ingebritt ter Veld, die alle prachtige tekeningen maakte, dat zij de tekst van hoofdstuk 1 over psychologische behoeften zou lezen en met een beeld zou komen. Konden we allebei voelen of er chemie zou ontstaan. Chemie tussen haar beeld en mijn woorden. Ze tekende deze illustratie:

Ik was op slag verliefd op het beeld. Verliefd op de paarden. Deze liefde bleek wederzijds.

Naast de tekeningen voor het boek tekende Ingebritt in 2019 de 16 paarden van het Paardenkracht spel. Het idee voor het spel dat ontstond naar aanleiding van die ene magische illustratie. Het spel dat inmiddels veelvuldig gebruikt wordt in de praktijk door mensen die net als ik, geraakt en ontroerd raakten door de eerste aanblik van de paarden.

‘Soms openen ze de poort naar de hemel’ zo schreef Henk Wolters van Freiberg coaching me en hij deelde een bijzondere foto met me die hij maakte op een heilig moment in een opstelling met echte paarden (opstelling begeleiding Coby van Beets – van der Hoeff, Kifungo).

De papieren paarden blijken in de praktijk eenzelfde intensiteit te hebben als de echte paarden waarover Henk schrijft. Hoewel het niet bewust bedacht was, blijken de paarden uit het spel keer op keer boodschappers te zijn met informatie voor mensen over het ‘divine design’ van hun leven. Ze geven richting aan datgene wat je echt hier op de wereld komt doen, kunt toevoegen, kunt leren en kunt doorgeven.

Gek genoeg kwam ik daar pas achter toen ik zelf na heel lang zoeken besefte dat er meer moest zijn dan het bewuste en onbewuste gedeelte van onze mind. Toen ik mijn spirit terug vond – of eigenlijk; het contact ermee herstelde- kon ik pas zien dat de paarden zoveel meer zijn dan de test waarvan ik in eerste instantie dacht dat ze afstammen. Ik denk dat Eckhart Tolle de spijker op zijn kop slaat als hij zegt: “The secret to finding the deeper level in the other is finding the deeper level in yourself.”