Het komt goud

Het komt goud

Het komt goud

‘Het komt goud’ daar sluit ze haar laatste e-mail mee af.
Ik moet erom grinniken. Want goud dat is het absoluut geworden.

Weken zijn we ermee bezig geweest, Ingebritt en ik, om de paarden van het Paardenkrachtspel hun unieke kleuren te geven. Tientallen e-mails en talloze telefoongesprekken verder is het nu echt af. Het spel dat twee jaar geleden in zwart-wit ontstond, blijft op natuurlijke wijze evolueren en is inmiddels in prachtige kleuren beschikbaar.

evolutie van het paardenkracht spel

In een wereld die voor mijn gevoel steeds zwart-witter wordt en lijkt te bestaan uit steeds groter wordende tegenstellingen met enorme kloven ertussen, lieten de paarden weten dat ze kleur wilden krijgen.

Regenbogen kunnen kloven overstijgen.

Kinderen gaven ooit de aanzet tot de ontwikkeling van het spel (groep 7 van mijn oudste dochter waar ik over talenten vertelde). Het waren wederom kinderen (uit groep 5 deze keer) die de aanzet tot deze ontwikkeling gaven. ‘Mogen we ze alsjeblieft inkleuren juf? Dan vind ik ze nog liever’.


Kinderen die ons de weg wijzen naar de verbinding tussen verschillen. Ik vind het een mooi symbool.


Dat inkleuren bleek in de praktijk overigens nog niet zo simpel. Een paar paarden namen direct en als vanzelf hun kleur aan: Avontuur, Vrijheid, Vorm geven en Spanning. De paarden die vanuit hun oorsprong graag willen spelen en ontdekken.

Complexer bleek het om Loyaliteit, Zichtbaarheid en Leiden kleur te geven. De paarden die het vaak het zwaarste hebben in een wereld vol tegenstellingen. Want aan wie en wat blijf je trouw in een wereld vol meningen? Durf je nog je plek in te nemen en zichtbaar te zijn of duik je liever weg? En hoe ziet leiderschap eruit in deze tijd waarin we tussen een oude en een nieuwe wereld in lijken te leven?

Het komt uiteindelijk goud.

Dat leerden de paarden mij.

Ze hebben inmiddels allemaal hun unieke kleur gekregen. Daarvoor moesten we per paard alle krachten en valkuilen in ons hart sluiten en al onze oordelen opzij zetten om in essentie te kunnen zien wat elk paard de wereld te brengen heeft.

Een mooi proces en een leerschool voor het ‘echte leven’. Kunnen we in alle onrust en afleiding aan de oppervlakte het licht daaronder in ieder die we ontmoeten nog zien en begroeten?

Ik hoop dat de volledig hernieuwde vorm van het Paardenkrachtspel je daartoe uitnodigt en inspireert. Vanaf nu hier te downloaden met een volledig nieuwe ‘gebruiksaanwijzing’ en tips om er volop mee te kunnen spelen.

Veel plezier gewenst!

Wat je ook doet… stop het NIET in de wasmachine

Wat je ook doet… stop het NIET in de wasmachine

Wat je ook doet… stop het NIET in de wasmachine

‘Mam deze wil ik echt’. Ze had haar zinnen erop gezet, mijn dochter die vorig jaar naar de middelbare school ging. Deze rugzak moest en zou ze hebben. Omdat iedereen er zo eentje had. Omdat ’ie mooi was. Omdat haar laptop er zo perfect in paste. ‘Ben je gek geworden?’ vroeg mijn man toen de gloednieuwe bordeauxrode tas binnenkwam met het prijskaartje er nog aan. ‘Dat betaal je toch niet voor een rugzak??’.

Ik gunde mijn dochter een goede start en ik gunde haar de rugzak. Dus ik kocht ‘m voor haar. Met liefde.

De rugzak bleek achteraf niet heel erg nodig. Net zoals zoveel andere kinderen bracht mijn dochter haar brugklasjaar grotendeels door op haar zolderkamer en niet op school. De overstap naar de brugklas was anders dan ze zich had voorgesteld en het bleek ook heel lastig om – op afstand- contact en verbinding te maken met haar klasgenoten zoals ze graag wilde. Het was in vele opzichten een heel moeilijk jaar waarin afstand, uitsluiting en je plek niet kunnen vinden kernthema’s waren. Waar hoor ik bij en wie ben ik zelf?

Met opluchting is ze inmiddels aan haar tweede jaar begonnen in een nieuwe klas. De rugzak was een beetje smoezelig dus ik vond het een goed idee deze voor de start van het nieuwe jaar nog even in de wasmachine te doen. Daar knapte het niet echt van op, dus ik besloot tot een tweede wasbeurt over te gaan. ‘Schat, kan je die rugzak eigenlijk wel in de machine doen?’ vroeg ik haar toen de witte strepen steeds erger werden. Vanaf haar smartphone citeerde ze ‘deze rugzakken staan erom bekend dat ze generaties lang meegaan. Er is echter één belangrijk onderhoudsvoorschrift: stop uw rugzak NOOIT in de wasmachine’. Slik.

Geesje

Inmiddels is de rugzak vervangen door een goedkoper en praktischer exemplaar. Toen ik de oude smoezelige versie van de ooit zo mooie tas zo zag hangen op het droogrek raakte de symboliek van het beeld mij ineens als een donderslag. Was het liefde waarmee ik de tas voor haar gekocht had, of was het eigenlijk angst?

Mijn dochter mag deze rugzak letterlijk afdoen en neerzetten en niet meer meenemen het nieuwe jaar in. De tas kan generaties lang mee, maar niet bij ons overduidelijk. Wat een geluk. Ik bedacht me dat het een mooi ritueel zou zijn als ze ‘m symbolisch weg zou gooien. Maar toen realiseerde ik me dat het aan mij was om deze tas en alles wat er bij hoort weg te gooien. Ik heb haar, in meerdere opzichten, deze tas gegeven. Ze hoeft het niet meer mee te dragen.

En zo geschiedde. Met een brok in mijn keel mikte ik de tas in de container. ‘If they like you, they like you. If they don’t, they don’t. Just walk on and be your beautiful self’.

Erbij horen. Het gevoel onderdeel van iets te zijn. Goed genoeg zijn. Gewaardeerd worden. Echte vrienden maken. Het was er allemaal niet vorig jaar voor mijn dochter en dat was heel, heel hard. Ik realiseerde me ineens in hoeverre dit ook mijn hoop was voor haar en in hoeverre het ook mijn eigen pijn en angst waren die in mijn adviezen naar haar hadden doorgeklonken.

Zij heeft me aangehoord, maar desalniettemin haar eigen weg gekozen. Ze is 12 en ze weet inmiddels dat voor jezelf gaan staan dikwijls alleen staan betekent. Dat harmonie pas harmonie is als iedereen heel kan blijven in het contact. Ze accepteert dat en zal zichzelf nooit verlaten.

Ik ook niet meer.

‘We can do hard things’ zou Glennon Doyle zeggen. En zo is het.

P.S. Een mooi boek dat mij enorm geholpen heeft in dit proces is ‘Hold on to your kids. Why parents need to matter more than peers’ van Gordon Neufeld en Gabor Maté. Aanrader voor elke ouder die dit verhaal, de hoop en de angst in wat voor opzicht dan ook herkent.

De natuur haast zich nooit

De natuur haast zich nooit

De natuur haast zich nooit

Waar we meestal naar één vaste plek op vakantie gaan, reisde ik deze zomer met mijn gezin voor het eerst met een camper door Denemarken en Zweden. Een indrukwekkende reis waarin we afwisselend prachtige steden en uitgestrekte natuur bezochten. We hadden niets geboekt. Elke dag mochten we ons opnieuw en in contact met elkaar afvragen; hoe is het hier, blijven we of gaan we? Dit maakte dat we – meer dan in eerdere vakanties – heel erg in het moment leefden. Met onze aandacht waren waar we ook fysiek waren. Gek genoeg gaf dat gegeven – ondanks dat we op 17 verschillende plekken hebben overnacht in 3 weken – enorm veel rust en zijn we verkwikt teruggekomen.

Deze week zijn in onze regio de scholen en de sportclubs weer begonnen en moest ons grote gezin er ook aan geloven. Bizar hoe snel die rust en dat ‘in het moment’ zijn om 8.30 uur op maandagmorgen acuut verdwenen lijken. Daar waar we tijdens de reis in die kleine ruimte met 6 personen en de weken daarna thuis als één geheel leken te functioneren en alles moeiteloos ging, voelt het voor mij alsof we allemaal weer uiteengespat zijn in losse delen.

Geesje

Waar is het midden? Het middelpunt van waaruit alles ‘als vanzelf’ gaat? Ik merk dat ik het een uitdaging vind dat midden (terug) te vinden. In mezelf en dus ook om me heen. Het voelt alsof de energie van september zegt ‘en nu weer aan de bak allemaal’. Ik merk dat ik niet kan, en ook niet wil, overschakelen van het één naar het ander, maar juist de staat van zijn van de vakantie wil integreren in het doen dat nu weer van mij en van ons gevraagd wordt. Maar hoe dan?

Op één van de laatste natuurcampings van onze reis op het Deense eiland Møn keken we met elkaar vanaf de speciaal daar neergezette ‘starbeds’ naar de Melkweg en nam ik deze prachtige kaart mee bij de receptie. Deze kaart hangt inmiddels in onze keuken. Vanochtend dacht ik terwijl ik er naar keek ineens; ik hoef me alleen maar te herinneren dat ik niet los sta van de natuur, maar er mee verbonden ben. De natuur haast zich nooit en toch gebeurt alles wat er moet gebeuren, volgens perfecte timing. De rust keerde per direct terug.

Mocht je dezelfde rush en worsteling voelen, nu je wellicht net als ik minder buiten en in de natuur bent dan toen je op vakantie was, kom dan in gedachten lekker bij mij op deze warme stoel onder de sterrenhemel zitten en voel of je de stilte kunt horen. Ook in ons normale leven kunnen we erop vertrouwen dat de intelligentie die het hele universum aanstuurt ook door en in ons werkzaam is en dat alles wat gedaan moet worden, precies op het juiste moment plaats vindt. Het vriendelijke paard met het lampje is er altijd om ons bij te schijnen als we het weer even vergeten.

Een fijne en vooral peaceful septembermaand gewenst!

Finally Peace

Finally Peace

Finally Peace

Het is 2009, een zondagochtend in oktober, heel vroeg.

Het is nog kil buiten, de herfst is net begonnen. Als ik de parkeerplaats bij de flat in Vlaardingen op rijd waar mijn oma al zo lang ik me kan herinneren woont, zie ik haar al staan beneden. Ze heeft haar rode gewatteerde jas aan met haar donkerblauwe Hudig Langeveld sjaal. Ze ziet er verzorgd uit zoals altijd. In haar ene hand een zorgvuldig verpakte plant. In haar andere hand haar tas vol versnaperingen, een rolletje pepermunt en uiteraard een pakje zakdoeken.

We hebben een flinke rit voor de boeg. Onderweg hebben we gespreksstof genoeg. Toch is de sfeer ook een beetje gespannen. Ze is nerveus kan ik merken in de korte stiltes die er zijn tussen onze gesprekken door. Ze friemelt aan haar zakdoekje en tuurt vanaf de bijrijdersstoel naar buiten zonder iets te zien. Ik voel die zenuwen zelf ook.

Na een rit van bijna drie uur zijn we op de plaats van bestemming: een kerkhof midden in het centrum van een kleine Duitse plaats, net boven Keulen. De mensen die we via de informatie over de familiestamboom hebben kunnen vinden en per e-mail hebben benaderd staan al bij het roestige hek op ons te wachten om ons de plek te wijzen. Ze babbelen in het Duits tegen ons en willen van alles weten. Zij heeft daar duidelijk geen zin en weet hen behendig af te schudden.

Eindelijk zijn we daar dan met zijn tweeën. Het is een hele mooie plek onder een grote boom vlakbij de kerk. Ze buigt en zet voorzichtig haar plantje neer op de koude stenen. Op het houten kleine kruis, dat tussen een stuk of 9 identieke houten kruizen staat, staat sterk vervaagd, maar nog wel te lezen; Frans Poiesz.

Haar lievelingsbroer.

Ze begint te praten. Een abrupt gestopte conversatie die vloeiend verder gaat alsof er nooit een einde was.

Ze vertelt hem over haar leven, dat ze haar oudste zoon naar hem heeft genoemd en hoe vaak ze aan hem heeft gedacht.

We zitten samen ruim een uur in stilte op een bankje voor het kruis op het verstilde kerkhof. Het waait een klein beetje. Er gaat een zucht van verlichting door haar heen.

Inmiddels is het 2021. Mijn oma is er helaas niet meer. Dit moment met haar op het kerkhof in Duitsland zal ik nooit meer vergeten.

Mijn oma was in 2017 de laatste van haar generatie die dood ging. De laatste uit het gezin dat verschrikkingen moest doorstaan gedurende de Tweede Wereldoorlog. Een gezin dat twee kinderen aan de oorlog verloor. Een gezin dat gedurende het bombardement van Rotterdam hun zorgvuldig opgebouwde bakkerij in vlammen en puin zien opgaan en niet alleen dat. Ook hun huis boven de bakkerij en al hun spullen zijn in één klap vernietigd. Ze hebben alleen nog de kleding die ze aan hebben.

Als klein meisje luisterde ik ademloos naar de verhalen die mijn oma hierover vertelde. Hoe ze vanaf de straat de grote ovens kon zien omdat de hele voorgevel van het pand was weggeslagen door de bommen die Rotterdam in het hart troffen. Hoe ze de warmte van de oplaaiende vlammen op haar kleine wangen voelde. Hoe haar vader haar bij haar hand pakte en, toen ze wilde kijken naar wat er over was van het huis waarin ze was grootgebracht, met een dikke stem zei ‘niet achteromkijken’.

Ik was er niet bij.

Toch voelt dat anders. Het heeft altijd anders gevoeld.

Ik heb het gevoel dat ik de mensen uit het gezin waarin mijn oma is opgegroeid persoonlijk ken. Ik kan ze voor me zien. Ze zijn mijn hele leven al bij me. Ze komen regelmatig voor in de gesprekken aan mijn eigen eettafel.

Ons bezoek aan haar broer Frans die in de oorlog overleed tijdens een bombardement van de geallieerden gedurende zijn tewerkstelling in Duitsland paste logisch bij die verbondenheid. Er was niet eerder iemand van de familie in de gelegenheid om hem de laatste eer komen bewijzen. Tot wij op 11 oktober 2009 bij zijn graf stonden.

De dood van mijn oma werpt onverwacht een heel ander licht op deze gebeurtenissen en de verhalen die ze me haar hele leven heeft verteld. Daar waar ik altijd met het verlies, de leegte en het trauma verbonden was, heb ik de afgelopen jaren ook de binding gevoeld met de geestkracht, de hoop en de sterke verbinding van dit gezin waarin mijn oma de jongste was, met elkaar. Ze hebben het, ondanks alles, overleefd.

Ze pakten de draad weer op, net als andere families. Ze kwamen op zaterdagavond bij elkaar in hun tijdelijke woning in Rotterdam-Zuid en serveren koekjes bij de thee. Ze maakten het weer gezellig ondanks de leegte. Ze hebben de moed niet opgegeven, net als de hoop op een beter leven. Met die geestkracht en die hoop ben ik en velen met mij ook verbonden en dat is iets waar ik al die jaren na de oorlog troost uit put.

Ik staar naar de gouden zegelring die mijn oma toen ze nog heel jong was van haar broer Frans in haar handen gedrukt kreeg in de keuken van hun huis, vlak voor hij weggevoerd werd naar het Feyenoord stadion van waaruit de deportatie van een groot aantal Rotterdamse mannen naar Duitsland zou plaatsvinden. ‘Bewaar ‘m voor me tot ik terug kom’.

Dat heeft ze altijd met veel zorg gedaan. Sinds 2017 mag ik dat doen.

F.P. staat er op de ring. Finally Peace.

Ode aan de liefde

Ode aan de liefde

Ode aan de liefde

Dit weekend wordt Valentijnsdag gevierd. Het feest waarin de romantische liefde centraal staat. Ik leerde de afgelopen jaren een hele andere vorm van Liefde kennen. Liefde die niet gericht is op iets of iemand buiten je maar een stroom van onophoudelijke Liefde die van binnenuit komt. Hoe meer je ervan deelt, hoe meer er door je heen stroomt. Liefde die vreugde en ontroering brengt. Liefde die voor ons allemaal beschikbaar is. Liefde die in ons allemaal zit. Liefde die door niets kan worden bedreigd. Liefde die we allemaal zijn.

Liefde waarvan we zijn vergeten dat het bestaat.

Hoewel het voor mij een compleet nieuwe ontdekking was, is deze Liefde heel, heel oud. Er wordt over gesproken in vele vormen in duizenden verhalen.

Speciaal voor kinderen die dit vaak nog niet zijn vergeten, maakte ik een prentenboek en noemde ik deze Liefde Geesje.

Geesje is het alles
Het einde, het begin
Boven èn beneden
En ook er tussenin

Kijk je door de ogen van Geesje, dan zie je haar ineens terug in jou en in alles om je heen.

Juist in deze tijden waarin, als je naar buiten kijkt, alles waarvan je houdt lijkt in te storten kan Geesje uitkomst bieden.

Geesje

Het is niet alleen de Liefde in het verhaal die ik graag met je wil delen, het is ook de Liefde waarmee het is gemaakt. Gerry van Geer die de gouden gedichtjes schreef, Ingebritt ter Veld die de teksten aaneen reeg door prachtige illustraties en ik zelf hebben zoveel plezier beleefd aan het maken van dit prentenboek. Wij waren alle drie ontroerd en heel blij toen we Geesje uiteindelijk echt in onze handen konden houden. We hopen dat dezelfde energie ook jouw wereld kleurt als jij jouw boekje ontvangt!

Hier kun je het verhaal van Geesje gratis online downloaden (de versie zonder de gouden gedichtjes) en hier kun je jouw complete exemplaar in de gedrukte vorm bestellen.

Ik wens je een liefdevol weekend toe!

De binnenkant van de buitenkant

De binnenkant van de buitenkant

De binnenkant van de buitenkant

Het is kwart over acht in de ochtend en nog donker buiten. De maan is nog niet verdwenen.

We fietsen in colonne naar school toe. Uit alle hoeken en gaten zie ik kinderen op fietsjes aan komen rijden of achterop zitten bij papa of mama. De één heeft een mijter op, de ander een muts met veren of een cape met ‘Hulppietje’ achterop. Ik zie een Chinese Sint met staf, een Pietje met blonde vlechten en zelfs een wandelende schoorsteen. De verwachting van wat komen gaat vandaag op school is volop voelbaar. Mensen zingen Sinterklaasliedjes. Ik krijg er een brok van in mijn keel.

Piet

Ik ben zo trots op ons allemaal. Op ons mensen. Op de liefde die we in deze wereld kunnen brengen en de kracht die we hebben om verhalen te vertellen die meer dan wat ook samenbinden.

Hoewel het de afgelopen jaren veel ging over de vorm en de buitenkant van het Sinterklaasfeest voel ik vanochtend in alle intensiteit waar de binnenkant van dit feest echt over gaat. Over eenheid en de kracht van geloven in het goede.

Op een dag als vandaag realiseer ik me extra, als ik door de ogen van mijn kinderen kijk, dat als je de manier waarop je naar de wereld kijkt verandert, de wereld mee verandert. Kies liefde en liefde is wat je zal zien.

 

Ik wens jullie allemaal een heerlijk Sinterklaasfeest dit jaar. Dat de binnenkant van dit feest de binnenkant van je hart mag raken!

tekening sint